De spieren zijn
maandenlang geteisterd
met spinning, op viaducten
en in de Ardennen.
Het afzien met duurritten
beproefd.
Twee weken resten, voor ons basiskamp in Bourg d’Oisans.
Daar liggen
De “valse” Croix de Fer en “steilvolle” Telegraph.
Maar vooral die
Majestueuze, ongenaakbare Galibier.
En de legendarische Alpe
d’Huez als finale.
Maar een week voor de
“grote verheffing”,een scheut, een kramp
en de kracht in mijn
rechterbeen verdampt.
Hernia, ik leefde al ooit
met haar in de onmin, had me weer gevonden.
Pijn, vooral mentaal,
toch maar afgereisd naar Bourg
d’Oisans
Na tips van dokter Gerard
en veel aanmoedigingen,
toch in de pedalen.
Zonder macht, sukkelend naar de Col d’Ornon en verbeten naar Alpe d’Huez.
Met mijn krachteloze
rechterbeen zie ik mijn maten.van
me wegdansen.
Maar met gestaag links
vermogen weet ik toch
een retour Glandon te volbrengen.
Is de Marmotte wel te
doen op anderhalf been?
Ik twijfel, aarzel, wil
genieten op deze prachtige Alpenflanken.
Al voor het ontwaken
besluit ik tot een doorstart.
Terwijl Gerard, Hilbrand, Jos en Willem op de fiets
stappen,
brengt de auto me dertig kilometer en vijfhonderd hoogtemeters
verder
naar de Glandon,
de Col die ik twee dagen eerder al had “bedwongen”
Zo zou ik niet
gefrustreerd achter mijn maten hoeven harken,
maar ze – tijdelijk – voor
kunnen blijven.
Ellie, Betty, vrouwen waar het in deze wereld om draait
vergezellen me met bidons, koek ,
geloof en warmte.
De ochtendzon beroert
mijn kuiten bij
mijn eerste klimmetje van de Glandon naar de Croix de Fer.
Terug via de Glandon suis ik door haarspelden en gehuchten naar St.
Jeanne de Maurienne.
Flink tempo op het vals plat van de N6 richting Telegraph met mezelf als
kopman.
Het asfalt schuift me op
een helling van tien procent tegemoet.
In de strak blauwe hemel,
twaalf kilometers verderop wacht de mast van de Telegraph me op!
De zoete herinnering van
latten en sneeuw in Valmenier ontmoet ik onderweg.
Op de top een warm
onthaal van vrienden en vriendinnen.
Daar achter wachten de
lange hellingen van de Galibier
Adembenemend uitzicht
maar longen vol zuurstof
Het genieten is sterker
dan de inspanning
Het vertrouwen in het
voleindigen op Alpe d’Huez groeit
Ellie en Betty volgen en delen in bochten op het talud.
Gletsjers en kale rotsen
en een enkele andere fanaat
die mij voorbij kruipt of ik
achter me laat
Op
opwarmen en een foto op deze
illustere Col
Omdat de hemel dreigt,
“val” ik spoedig naar de Lauteret
Na een kwartier heeft
Willem, het beest me bijgehaald.
Warme soep, woorden en
massage helpen ons weer in het zadel.
Gebogen over het stuur
met beslagen brillen en soppende schoenen
Razen we onder
opengescheurde wolken door donkere tunnels.
en claimen resoluut de volle
breedte met rood knipperende lampjes
Willem stil en slim
achter me in het valse
spoor
In Bourg is het weer licht en comfortabel
Een pitch-stop
op la Cascade en dan sterk hellend de Alpe d’Huez
Na twee bochten is Willem
onbereikbaar en krijg ik extra gezelschap van Hernia
Ik rouleer gestaag en
daar staat vriend
Jos me in de bocht aan te moedigen.
Tussendoor claxoneren Ellie en Betty me voorbij
en leggen Louis en
Andries alles vast.
Ik sleur, trek, bijt van bocht tot
bocht met daarin telkens weer Jos die schat.
Nog 3 bochten en dan suist Willem me breedlachend tegemoet
Met anderhalf been ga ik
voldaan over de meet .
Een uurtje later voltooit
Jos op souplesse “zijn Marmotte”.
Terwijl we ons het gerstenat laten smaken, fietst ook Gerard onder de
triomfboog door.
Wat een prachtige dag!
André
13-07-2006