Ik geef niets toe !!... en dus ook niet dat, in weerwil van treiterende

opmerkingen en sportieve vernederingen van puberend nageslacht, ik ouder

word. En om dat te bewijzen zal Luik Bastenaken Luik dit jaar voor de 5e

keer toegevoegd worden aan mijn lange palmares van bijeengeharkte

monstertochten. Niets wordt aan het toeval overgelaten, Al in het stille

seizoen als de nachten lengen wordt tijdens een overvloedig met alcohol

besprenkelt maal de overgang van De Doorentrappers naar wielerklub 40 +

beklonken, om zo gebruik te kunnen maken van de kunsten van Louis

Raaymakers, fenomenaal wegvoorbereider, organisator, weerkundigadviseur,

trainer en bovenal mental coach. Het lidmaatschap van de Doorentrappers

wordt nog wel 1 jaar aangehouden want als je lid bent van 2 wielerclubs dan

moet je wel erg goed met je sport bezig zijn. De rest van de winter neem

ik veel dubbelle Trappisten in om evt suikertekort preventief aan te

vullen.

En dan komt 1 maart de start van het wielerseizoen. De wekelijkse

intervaltrainingen bij de Doorentrappers doen hun werk. Geleidelijk aan

kom ik in conditie. In mei wordt de fietsintensiteit drastisch opgevoerd.

Met het gezin fiets ik de oude klassieker "de Noordzee route"( F1) en

fiets in de omgeving van Tilburg zo`n 300 km per week. Met een

fantaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaastische conditie vertrek ik met Pinksteren

richting Luik. Giovanni Kesselotto is er helemaal klaar voor !!!!!!!!

Edoch tijdens het basiskamp in Wylre krijg ik te horen dat 40 + niet de

pinksterversie fietst. (Louis: " ze zeggen dat het in de Ardennen regent" )

Solidair besluit ik dan ook maar de augustusversie te fietsen. Het

impliceert wel het op peil houden van de conditie. Echter mentaal zit ik er

doorheen. Een lange voorbereiding en het dan niet kunnen afmaken; in de

maand juni raak ik de fiets dan ook niet meer aan. Maar natuurlijk gaat de

fiets weer mee op vakantie. Tijdens een hoogtestage in de Pyreneeën sleutel

ik 400 km lang aan mijn klimritme. Nu Ardy een prachtige nieuwe fiets

heeft met Seniorenschijf probeer ik 2 fietsen uit. Na op Ardy`s fiets klop

gekregen te hebben van Stef die mijn stalen ros mocht berijden was de keuze gemaakt.

En als blijkt dat ik al na enkele dagen de lange steile 14 km

lange beklimming van mijn trainingsrondje goed,

in cadans bedwong, kwam het gevoel weer.

Alhoewel het feit knaagde dat ik in een jaar tijd bijna 20 minuten verspeel op de

uitgestippelde route van 50 km. Na de vakantie is er weer ’t werk. De fiets

krijgt 14 dagen rust. De dagen verstrijken en dan nog enkele dagen en

staat LBL weer op het programma. Vanaf maandag geen alcohol, vanaf

woensdag pasta en de hele week voor 23.00 naar bed; aan mijn persoonlijke

verzorging zal het niet liggen. Het is echter zo anders dan anders dat ik

gaande weg de week me steeds beroerder ga voelen en vrijdagmiddag ga ik

zelfs ziek naar huis. Twijfel slaat toe het zal toch niet..Met klam zweet

maak ik mijn fiets klaar, bandjes pompen, kleding en foerage bijeenrapen

en voor de mentale voorbereiding de tandjes van de pion tellen.........

Bij het voorblad tel ik verkeerd, ... 40 tandjes ipv de gedachte 39. Nog

maar een keer tellen met eenzelfde resultaat. Wat ook nog eens bevestigd

werd door de gegraveerde 40 in het blad. Oef dat valt tegen. Dan maar

hopen op een goede spreiding achter. En daar houden de tandjes eerder op

als mijn hersenen willen tellen. Geen 28 tandjes maar 26, niet 1 keer,

geen 2 keer, geen 3 keer, 5 keren tel ik slechts 26 tandjes. Het zal dus

wel kloppen. Het zweet gutst nu uit mijn poriën. 40 --- 26 …………………

Naar bed, een bord pasta,

een metholbad,

een mentalcall met Louis en dan weer naar bed.

`s nachts om 1 uur zal ik besluiten of ik wel of niet Luik zal fietsen.

Natuurlijk ga ik mee. Over mijn lijk een heel jaar gezeur in het peloton

met verkeerde interpretaties over mogelijke oorzaken van mijn onwelzijn en

bovenal, stel dat ik me zaterdag beter voel, dan heb je toch een

ongelooooflijke shitdag als je maar wat ligt te klooien in Tilburg.

En dan de dag ........ 1 hoogtepunt

- om 01. 00 uur gewekt door Louis. Om energie op te doen kruip ik nog

lekker een uurtje tegen Ardy aan. Ik draag de victorie aan haar op! - de

gezellige heenreis met Arno waarbij de laatst verreden Tour de France door

echte kenners( dat hoor je meteen) geanalyseerd werd - het met honderden

andere vooral 40 plussers in de vroege ochtendgloren wachten bij het

vertrek - de eerste klim die rustig genomen wordt om de spieren op te

warmen - het opkomen van de zon zodra we de stad verlaten hebben - de veel

mooiere route in vergelijking met de Tilf versie - de fantastische

verzorging van Ria en Marijke - de fijne groep mensen, gezellig en

zorgzaam voor elkaar - en die prachtige benen van Andre die vandaag toch

bovenal mooi willen zijn. Op wilskracht komen ze in Bastogne alwaar met

een verfijnde massage de pruttelende paardenkrachten weer tot leven

gebracht worden. Paardenkrachten die ondanks regelmatige krampaanvallen

Andre naar de meet zullen brengen. chapeau! - het goed indelen van de

koers waarbij ik me steeds sterker begin te voelen. Alle ziektekiemen zijn

vernietigd en zo tussen de 100 en 130 km voer ik met Arno en Kees de ploeg

aan - de pijn en ontberingen die horen bij een koers, de koude dijen bij

de start, de zeurderige rugpijn en plotseling na 130 km opspelende

kniebanden die steeds meer geïrriteerd raken en alsmaar feller protesteren

tegen de vele omwentelingen die zij vandaag moeten maken - de steeds

belangrijker wordende hulp van Ria en Marijke. Die na 140 km (helaas voor

hem) van Andries assistentie krijgen. Nadat Andries vanaf het vertrek in

zijn nog maar prille wielercarrière als een van Impe de cols telkenmale

zijn hielen liet zien, maakte een steeds venijniger pijn in zijn rug en

hele lage rug, verder fietsen niet meer mogelijk. Maar zijn visitekaartje

heeft Andries aan de Côtes de Ardenne afgegeven! - een Willem die als een

jonge hond pendelt tussen de voor- en achterhoede van onze ploeg en

daarmee het gemis aan een continue communicatie via een open mobiele

telefoonlijn (heb ik van Armstrong afgekeken) ruimschoots compenseert -

het besluit ondanks mijn jonge leeftijd nooit meer een LBL te fietsen - de

overwinning van de man met de hamer die ik elke keer weer op die ellendige

Rosier tegenkom - De overwinningen op de Wanne, Cote Dàmermont, Haute

levee, Maquisard en La Redoute - de overwinningen MET EEN 40 ---26 - DE

OVERWINNINGEN MET EEN 40 --26 EN 1 BEEN - leeggestreden matadoren

zwijgend door de naargeestige straten en wijken van Luik - de kussen en

applaus van onze supporters bij de meet - die heerlijke trappist en

diploma na de aankomst - een trots gezin als om 23.00 uur de voordeur voor

me wordt open gedaan - het heerlijke bed.

En de day after

Warempel nog steeds zijn ze trots, en verwachte ik gisteren nog dat ik

vandaag als een lijk rond zou strompelen niets is minder waar. Geen

spierpijn. Als een jonge herboren god, strak van het zelfvertrouwen ben ik

aanwezig op onze aardbol. Met Ardy maak ik nog een uitloop- en

uitfietstocht.De knie is nog instabiel. Met een klein verzet peddelen we

naar Oisterwijk en Moergestel en de hele dag lust om weer aan de start

van LBL te verschijnen Weg zijn de rare gedachten dat dit mogelijk mijn

laatste Luik zou zijn. en `s nachts droom ik ……Volgend jaar zijn we er

allemaal weer . Een echte 40 plus activiteit. Met een ploeg op de 125 km

een ploeg op de 175 en het a team op de 240 en de resterende 40 plussers

in de verzorging onderweg of als ontvangstcomité met liters koel bier op

de camping bij Luik.

Giovanni is back !