willem troebel
Die dwang,
die levensbehoefte,
om je fysiek te pijnigen manifesteert zich juist op momenten
dat je gedwongen stil zit.
Zo kon het
gebeuren dat
terwijl koning Fried tussen alle andere 40plussers tijdens
het najaarsweekend extrapoleerde,
ik
achter mijn pc zat te blokken met maar één gedachte:
“ik wil
fietsen”.
Mannen zijn
in staat zulke emoties te uiten en te delen.
Willem en
Giovanni zijn ook zulke mannen.
Zodoende reden we op de eerste zondagochtend van
september naar het Limburgse “Partij”.
Na een
onvermijdelijke fietsinspectie door Willem
stonden we om goed acht uur bij de controle de départ
voor een nieuwe beproeving:
Mechelen - Francochamps -
Mechelen
Met geoliede
benen en kettingen,
gevulde bidons,
krentenbollen
en
banaan
turen we
-
met de voorspellingen van Krol in het
achterhoofd –
in het nevelige ochtendgloren.
De frisse
temperatuur besluit thermostaatgestoorde Giovanni tot een tussensprint;
hij haalt nog even wat armstukken uit z’n voiture.
Niet lang
daarna zoeven we soepeltjes over de heuvels van dit prachtige
fietsland
via de klimmetjes van de Reesberg,
Limborg en Hevremont naar
de eerste stempel in Royompré.
Dat blijkt overigens geen stempel maar een lullig kruisje met viltstift op de zorgvuldig geborgen
deelnemerskaart.
Na een
bekertje thee komen onze nog steeds wat stramme benen wat meer in cadans
richting Haut Regard.
Bij Stoumont - de
splitsing 150/180 km – vechten verstand en emotie om voorrang.
We kijken
elkaar diep in de ogen en slaan gebroederlijk rechtsaf
richting Rahier …..de 180km route
dus toch maar!
Op de
hellingen bij
De kuiten van
Giovanni drukken zich bij iedere klim, maar zetten gestaag door.
De
dijen van Digitalo lijken in hun element op het valse
plat.
Die van
Willem zijn ondanks al zijn – vermeende kwetsuren - niet bij te benen.
Na iedere
col storten we ons - met de vingers losjes bij de remmen - aërodynamisch
in de afdaling,
Bij het ontstijgen aan ieder dal scheurt een nieuw
hellingspercentage dit gebroederlijke stel echter weer uiteen.
Als blijkt
dat op het verste punt een stempelpost ontbreekt,
vragen we
ons vertwijfeld af
“ hebben we
er eigenlijk wel goed aan gedaan voor de 180km te kiezen?”
Immers
uiteindelijk doen we het voor een stempeltje.
Psychologisch
hebben vooral Giovanni en Digitalo het zwaar.
En begrijpelijk, want
telkens
opnieuw duikt een bordje met de
plaatsnaam Stoumont op.
Terwijl die twee
nog maar
nauwelijks het syndroom van de ronde van Boekel te boven zijn.
Dat gevoel wordt nog versterkt.
Willem meldt
onderweg dat we bij de aanloop van de Rosier zijn
aangekomen.
Dat schiet lekker op denk je dan.
Maar na héél, véél inspannende kilometers vragen Giovanni en Digitalo zich af
wat met een aanloop bedoeld wordt.
Eindelijk
dan toch krijgen we aan de voet van de échte Rosier weer een stempel.
Een stempel
van een schattig meisje
Dat
met zorg
een exemplaar uit haar eigen stempeldoos had gekozen en op onze kaarten drukt..
Bedwing je daarvoor met 3 volwassen mannen deze
zware hellingen?
Er staat
weliswaar weer een bekertje thee op ons te wachten,
maar de liefdevolle verzorging
van
Marijke, Ellie, Ardy, Antoinette en al die anderen tijdens Luik Bastenaken
Luik
ontberen we op zulke momenten.
Nog zo’n
In de verte
het geluid van de formule-1 coureurs op het circuit van Francochamps.
Willem is alweer een bocht vooruit als Digitalo kramp voelt.
De geweldig
solidaire Giovanni krijgt 2 seconden later spontaan nog veel heftiger krampen.
De twee bezwijken echter niet,
trekken een
van de twee vingers uit hun neus
én
malen in een nog steeds behoorlijk tempo door.
Giovanni, vecht,
trekt en schakelt naar het trippelblad om in het spoor van Digitalo
te blijven.
Maar deze
lijkt weer wat herstelt en treft als eerste de grijnzende Willem op de top.
De afdaling naar Nivezé is
de verdiende beloning.
Giovanni zit er bij de daaropvolgende klimmetjes
flink door;
een
hongerklap dreigt,
het lijf
wil niet meer op temperatuur komen.
Oh wat mist hij op zulke momenten de warme massages
– maar vooral aandacht - van Ardy.
Na bijna 140 loodzware kilometers
gunnen we ons eindelijk een terras met warme koffie
en
rijstevla die we nog net voor andere utgemergelde toerdeelnemers
konden wegkapen.
Na de voorlaatste stempelpost
–
weer een lullig
krabbeltje –
komen de getergde dijen voor de laatste etappe opnieuw in
beweging.
Een hint van Digitalo
leidt tot iets meer compassie van Willem in dit laatste uur;
hij temporiseert nu enigszins.
Met lege
bidons rollen we gebroederlijk over de meet.
Daar blijkt
dat zelfs gelouterde Doorentrappers deze koers zwaar
is gevallen.
Luik Bastenaken Luik 3 weken terug lag ze beter.
Onderweg kozen zij daarom alsnog voor de
Nee een medaille of beker hebben we er niet aan
overgehouden,
we moesten zelfs aandringen op de laatste stempel.
Op een zonnig terras in Gulpen stellen we vast dat
in drie weken tijd
zowel Luik-Bastenaken-Luik
als deze Mechelen-Francochamps-Mechelen
volbrengen
een upgrade voor onze palmares is. “
Dat Willem
niet altijd was bij te benen
zegt niets over
onze benen”,
aldus Digitalo en Giovanni.
Desgevraagd lieten ze nog weten dat
fietsen met Willem
onvermijdelijk leidt tot
vertroebeling
van
de geleverde prestatie.
Digitalo.
