De zuurstoftheorie onthuld !

Vanuit het laatste staartpuntje van het peloton klinkt ritmisch gesnuif en soepele tred;

een eerder in Italië ontwikkelde theorie zal getoetst worden aan de granieten praktijk van pakweg 8% Luxemburgse stijging.

Eerder nog - op een stukje gemeen vals plat - heeft de denker zich verstopt tussen de overige kampioenen energieverspilling.

Het moment is daar.

Hij laat zich terugzakken tor ver buiten gehoorafstand van een smalend peleton.

Kippenvel maakt zich meester van zijn witgesokte benen.

Klopt het dat ik Indurain’s geheim ga ontsluieren en til ik daarmee de algemene fietstheorie van 40+ op een 50-nivo?

Of is het een strontidee, enkel uitgebroed om me weer op een nieuwe manier ‘n berg over te krijgen?

Overigens kent deze theorie een zuiver cyclistische achtergrond:

Herkent niet elke zwoeger het merkwaardig fenomeen dat zich voordoet bij de grens dat aders gevuld zijn met slechts onversneden melkzuren?

Dat ineens de meest wonderlijke, diepgaande en toch heldere gedachten ongeremd door de hersenpan flitsen?

Wanneer de bilspier het laatste molecuul zuurstof onverbiddelijk opeist en daarmee de hersenen berooft van enige voeding kun je twee dingen doen:

afstappen en een sigaret opsteken of afstappen en eens stil staan bij je gedachten.

Dat laatste overkwam me in Italië. Ik had geen sigaretten bij me.

De betekenis van wat ik zag (een garage waar dozen sigaretten in en uit gesjouwd werden) drong pas later tot me door.

Niettemin het beeld was er.

Zoals elke geniale gedachte is het concept simpel, te simpel volgens velen.

Laat ik het uitleggen aan de hand van het oorspronkelijk beeld.

Er is een grote garage met twee deuren, een voor en een achter.

Aan de voorkant worden rustig dozen naar binnen gedragen , een aardige voorraad stapelt zich op.

Achter wordt plotsklaps de deur opengemaakt en drukke mannetjes beginnen in razend tempo dozen naar buiten te dragen.

Voor je het weet slinkt de stapel zienderogen.

De mannetjes voor krijgen het in de gaten en zij zetten een tandje bij.

Maar achter zijn ze met meer mannetjes en die winnen het tenslotte.

De schuur is leeg, de voorraad is op.

Hier heb je ingewikkeld gezegd een ordinair logistiek probleem.

Een probleem dat heel voorstelbaar is voor iemand met een karig maandloon en een enorme dorst.

Op ’n moment is de knip leeg, of - nog erger – hij bouwt bij de kroegbaas een schuld op.

En die schuld heet dan weer op z’n logistieks een “negatieve voorraad” een abstract begrip waarbij de volgelopen alcoholist zich niets kan voorstellen.

Een Brabantse fietser in Italië des te meer.

De dagelijkse ervaring was in onverbiddelijke volgorde: klimmen in de pré-alpen.

Energieverspilling, wat krap komen zitten in lucht, sneller hijgen – en wat op zich al energie kost! – de stapel dozen slinkt alarmerend snel,

heel vlug en erg diep hijgen en dan toch dat moment: de garage is leeg, de bodem van de knip is daar, de zuurstofmeterstand op nul.

Afstappen.

Het gevaar van negatieve voorraad (zuurstofschuld) zal ik niet lopen.

Als U me al tot op deze hoogte heeft kunnen volgen is de klim naar de grootste zuurstoftheorie zo groot niet meer.

De logica zegt dat dit logistiek probleem (de negatieve voorraad) op twee manieren valt op te lossen;

minder drinken bij de kroegbaas of binnen stappen met een optimaal gevulde knip.

Het zal de lezer niet verbazen dat de gedachten onwillekeurig uitgaan naar de in ons peleton favoriete Luxemburgse oplossing

Als je ruim voor de klim, je lichaam oppompt en oververzadigd met zuurstof,

dan zal dat Lichaam er als het ware naar uitzien, blij zijn wat van de overtollige voorraad kwijt te kunnen raken.

Ik heb zuurstof teveel. Kom op met die berg.

Dat is psychologisch gezien nog eens andere koek dan “bang zijn tekort te komen “.

Als het meezit heb ik nog over als ik naar beneden kan.

Dat wordt lachen.

Hier is de theorie daar is de berg, nu rest de toetsing.

Terugzakken uit het peleton.

Een tijdje zuurstof stapelen met volop zuurstofrijke lucht.

De longen en het bloed naderen de oververzadiging.

Nog wat erbij, mijn lichaam moet gillen om een berg.

Razernij, een zwart moment, hyperventilerend begin ik te duizelen.

Ben ik te ver gegaan?

Ga ik vallen?

Als ik bij zinnen kom hoor ik Paul Simon klinken uit een auto,

waarvan de portierstijl steun gaf op het moment dat de berg er had moeten zijn.

Slechte timing, te vroeg begonnen.

Is hiermee de grootse zuurstoftheorie van Tafel?

Experiment mislukt.

Oké, laat het peleton maar denken wat ze wil.

Er komen nog nieuwe momenten voor toetsing.

Ik zal de timing onder de knie krijgen.

Een leercurve vraagt herhaling.

Ik zie uit naar nieuwe mogelijkheden.

Liefst bergen.

Uw geesteiijk adviseur.