2
december 2003
De
rugzakken zijn gepakt
Nog even wat dollars ophalen,
een laatste inenting en dan is het echt zo
ver.
We vliegen woensdagochtend vanaf schiphol
naar Atlanta (USA). We komen daar ruim 9 uur
later aan en moeten ons even ( 9 uur)
vermaken, voordat we kunnen
overstappen op vlucht naar Santiago de
Chile.
Ook daar doen we zo'n 9 uur over.
Kortom na 27 uur landen we in Santiago.
We
vertoeven daar 2 dagen en stappen dan op het vliegtuig naar Punta
Arenas in Zuid Patagonië.
Daar gaan gaan we
pinguins voeren en ijsschotsspringen.
Jullie horen nog van ons hoe ons dat
vergaat.
Hasta la vista
7 december 2003.
Het einde van de wereld is zo gek nog niet!
Beste volgelingen,
de start van onze alle vele
keren gedroomde reis is nu dan toch echt gemaakt.
Santiago de Chile de stad die gelukkig niet meer heeft te
lijden onder het juk van Pinochet maar bijzonder
gastvrij en relaxed aanvoelt.
Het standbeeld van Salvador Allende staat fier recht tegenover het paleis (Moneda) waar hij nog maar zo'n 30
jaar geleden aan zijn einde kwam.
Vreemd in een stad rond te lopen met
zomerse temperaturen en potsierlijk aangeklede kerstbomen om je heen.
We hebben ons goed vermaakt in een
wijk vergelijkbaar met Quatier Latin.
Op straat opvallend veel jongelui in
keurige schoolpakjes en plooirokjes,
maar vrijdagavond laat zagen we dat de stropdassen los gingen en de
overhemden uit de broeken hingen en de rokjes korter leken.
Oudere jongeren doen ons herinneren aan
de sixties.
Veel lang haar en engagement en op
de muren van de universiteit leuzen met : no reproducion.
In de parken veel passie en amor, moderne beelden en protserige fonteinen.
Barstens veel bussen, taxi’s en smog
ontbreken natuurlijk ook niet, evenals de zwervers.
We hebben een klein probleempje.
Na een jaar fantastische lessen te
hebben genoten van Ana Maria kijken we elkaar af en
toe wanhopig aan.
Want jezus wat praten die Latino’s toch snel.
Maar we blijven ons verbeteren en
laten ons niet te veel verleiden tot engels.
In de vroege zaterdagochtend zijn we
naar Punta Arenas
gevlogen.
Geen fraaie maar wel boeiende stad
met 100.000 inwoners aan het einde van de wereld.
Het leven is hier losjes,
uiterlijkheden zijn niet belangrijk. Ook hier zijn de mensen bijzonder gastvrij
en tof.
Zo'n beeje van niet lullen maar poetsen.
We ondervinden dat heel direct in
het Hostal van een jonge Chileense moeder met haar dochtertje, waar we onze
intrek hebben genomen.
Als we het weggetje van ons hostal
uitlopen, staan we aan de beroemde straat van Magallaen.
Het weer is zoals je in Patagonië kunt verwachten:
onvoorspelbaar. Altijd een stevige wind en afwisselend zon en buien.
Het vriesweer bij jullie laat ons
koud, omdat daags voor ons vertrek een brief van Kroes in de brievenbus lag dat
ik dat jaar ben uitgeloot voor de elfstedentocht. (moet ik die toch nog een
keer rijden)
Komende week gaan we de ruige kanten
van Patagonië opzoeken.
Eerst wat pinguïns opzoeken en dan
een trek door het nationaal park Torres del Paine (vlak boven Puerto Natales) .
Nu eerst nog even een warme muts
kopen.
Het gaat jullie goed en proficiat
met jullie prinsesje,
Hasta luego,
Ellie en Andres
18 december 2003
Torres del Paine
Beste Europese volgelingen.
We hadden zojuist een uitgebreid
berichtje opgesteld, maar blijkbaar op een verkeerde toets gedrukt en.....weg
was ie.
Nou toch maar even een
reconstructie.
We zijn gisterenavond teruggekomen
in Puerto
Natales van onze trekking door Parque
Nacional Torres del Paine.
De trekking
heeft ons alles gebracht wat we ervan hoopten.
Prachtige vergezichten, klauteren
over glibberige paadjes en rotsblokken.
Om ons heen meren en besneeuwde
bergtoppen.
Boven ons vlogen condors en overal
kleurrijke bloemen.
Het weer was Patagonia
waardig.
Vooral veel zon, maar bijna altijd
wind en soms een stevige regenbui.
Maar telkens met snelle
afwisselingen.
Hoe gaat dat
zo´n trekking.
Met een rugzak van respectievelijk 10 en
tent, slaapmatjes -zakken, eten, onderbroeken, een extra shirt dat
wat minder ruikt, kookgerei, fleece, reparatie en
verbandspullen
(gelukkig bijna niet nodig gehad).
Er bleef niets ongebruikt.
Onderweg was voldoende water te
vinden in de vele beekjes en watervallen die door de gletsjers worden gevoed.
Een kop koffie of soep maken is een
heel project in die winderige omstandigheden, maar smaakt nergens zo lekker.
Onderweg kom je steeds meer bekende
gezichten tegen.
We hebben op de meest uiteenlopende
plekken gekampeerd.
Soms op gras, dan op donker gruis of
op de rotsen.
Op zo´n camping is het altijd gezellig gedoe.
Ieder poogt
met z´n weinige spullen en voorraad een diner voor de dag te toveren en dat
lukt nog ook.
Als er iemand slaapproblemen mocht
hebben kunnen we zo´n tocht aanraden.
En mocht je wat kilo´s kwijt willen
raken, dat is hier geen enkel probleem.
Tja en dan die Torres.
Het lijkt op een drietal granieten
obelisken van bijna
Ze stijgen uit boven een gletscher meer en sneeuwvelden.
Werkelijk indrukwekkend als je aan
de voet staat. Je kunt er niet zomaar komen.
Daarvoor moet je na een urenlange
wandeling eerst nog een lastige klim maken van een uur, maar de beloning is
werkelijk de inspanning meer dan waard.
We hebben dat 2 keer gedaan.
In de avond met wolken en wind en in
de ochtend met veel minder bewolking.
We zullen die indrukken niet gauw
vergeten.
Een ander hoogtepunt was Gletsjer Grey.
We hebben nog nooit zoveel ijs
gezien waar je niet op kunt schaatsen.
Tot zover het oog kan reiken scherpe
richels en kloven.
Het ijs kleurt diepblauw en geeft je
het gevoel op Antarctica te zijn.
In de refugio´s
(hutten) is het overal een drukte van belang.
Mensen wisselen met elkaar uit welke
route ze hebben gelopen en waar ze vandaan komen.
Wij behoorden natuurlijk weer tot de
weinige oudere gekken die alles met een complete uitrusting deden.
Verstandige ouderen liepen met wat
dagproviand en lieten zich in de hutten verwennen.
Maar we hadden keigoeie
benen, zetten er vaak de pees op en stoempten zo berg
op berg af tegen veul wind met unne
ijzersterke moraal.
Het gaf ons een echt sabbatgevoel.
Hier was de weg het doel.
Ellie bleek weer eens een echte bikkel.
Op de voorlaatste dag hoorde ik een welgemeend
au vlak achter me.
Daar lag ze. Pijn in de enkel.
Verzwikt dus.
Maar bij Atilla
heeft ze geleerd hoe daar mee om te gaan.
Schoen aanhouden. Boel in beweging
houden en op zoek naar ijskoud water.
Nou dar is hier geen gebrek aan. D´r
voet ging onder ijs, ijs, ijskoud water en om kort te gaan die behandeling
hielp want ze heeft de treking volbracht.
Zes heerlijke dagen met gemiddeld
zo´n 15 tot
Hier terug in Natales gaan we weer
wat plannen maken voor de volgende etappe.
Waarschijnlijk wordt dat richting El
Calafate net over de grens in Argentinie.
We gaan daar naar lagos Argentinos en de beroemde Perito Moreno gletsjer.
Jullie horen daar nog van.
Adios,
ellie en andre
28 december 2003
Navidad in Argentina
Lieve mensen in het verre noorden,
Misschien hebben jullie wel eens aan ons
gedacht tijdens jullie kerstdagen.
Het was voor ons een heel bijzondere kerst:
in de zon (soms regen),
in een sprookjeshuisje in een prachtige tuin
vol bloemen bij een 81-jarige dame in San Carlos
de Bariloche.
We hadden wel even behoefte aan een weekje
"rust"....hoewel een tocht naar een bergtop
en een flinke fietstocht toch wel actief waren.
Op kerstavond hebben we heerlijk in onze
keuken gekookt en met een Australisch stel tot laat zitten kletsen.
Om 12 uur barstte het vuurwerk los, maar
dat is nog niets volgens de mensen hier.
Op Nieuwjaar it
is "like Bagdad".
In deze plaats merk je niet zoveel van de
slechte economische omstandigheden,
maar hier wonen en verblijven dan ook veel
welvarende mensen.
Op veel plaatsen
waan je je in Duitsland of Zwitserland, door het
landschap, de bouw van de huizen en door de namen die je tegenkomt.
De Argentijnen zijn wel anders:
temperamentvol, informeel en niet erg op uiterlijkheden gericht (hoewel ze zich
meestal goed kleden).
Opvallend is hier de goed ontwikkelde
chocoladeproductie.
Daar staat de stad om bekend.
We gaan hier af en toe koffie drinken in
een enorme chocolade-speciaalzaak waar de chocolade
bijna niets kost.
De kilo´s zitten er weer bijna aan...
Verder heb je hier de onvermijdelijke grote
biefstukken, heerlijk geroosterd en sappig op een plank geserveerd.
Voor vegetariers
is het eten hier niet echt interessant!
In de buitenwijken, waar de wegen niet
geasfalteerd zijn, zie je wel veel armoede.
Ook dit is een land met erg grote
verschillen, maar niet echt een ontwikkelingsland.
Het is erg westers, alleen al door alles
wat hier te koop is.
We hebben de indruk dat hier vooral Europa
het grote voorbeeld is.
Voor we op deze plek neerstreken hebben we
in een ander gebied van Argentinie, zo´n
een geweldige tocht gemaakt naar een gletsjer,
de beroemde Perito Moreno.
Die is
Je vaart er naar toe en vanuit die
boot onder langs de gletsjer besef je pas goed hoe hoog hij is.
Regelmatig hoor je gerommel en geraas
vanuit het ijs en hoor of zie je massa´s ijs naar beneden storten.
Voor ons alweer een nieuwe sensatie: op een soort spikes onder je
schoenen een Ice-hiking doen.
Je gaat dan met een groep mensen, begeleid
door 2 gidsen, de gletsjer op en loopt rustig over een heuvellandschap van ijs
tussen alle kloven en rivieren enkele uren rond.
Van een afstand had je niet gedacht dat het
ijs zo superblauw en zo schoon is.
Het is eigenlijk een totaal andere wereld,
erg surrealistisch.
Aan het einde werden we verrast met
een glas whisky met ijs van de gletsjer erin.... die willen we wel elke dag drinken !
Deze week in Bariloche hebben we erg
genoten van dit grote merengebied, dat half in Chili en half in Argentinie ligt.
Er zijn ontelbare meren, mooi verschillend
van kleur met veel eilandjes erin en omgeven door hoge bergen, vaak met
sneeuwtoppen.
Het is een echt vakantiegebied voor de
Argentijnen, omdat het nu noordelijker erg heet is.
Nu met kerst was dat goed te merken.
Soms is het hier heerlijk weer met zo,n 25 graden, maar het kan in enkele uren omslaan.
Gisteren hadden we een uitstapje met een
busje naar (weer) een gletsjer, de Tronador,
ditmaal een zwarte door het vulkanisch grind dat
erdoor wordt meegesleurd.
Aan een kant van de berg werden we verrast
door zo´n 20 watervallen naast elkaar gelegen die vanaf verschillende
hoogten hun water honderden meters lager in de rivier stortten.
De toppen van de meeste bergen bleven
helaas grotendeels in de wolken en op een boot op het meer Nahuel Huapi hadden we het
vooral koud.
Je ziet wel dat wij van de ene verbazing in
de andere vallen, en dan hebben we het nog niet over
de condors die af en toe boven ons zweven en de kilometerslange rijen paarse en
blauwe lupinen en bossen gele brem die hier overal langs de weg en in het
wild groeien.
Intussen hebben we besloten om terug te
reizen naar Chili, maar wel op een bijzondere manier.
We hebben voor morgen een "Cruce de lagos" geboekt, waarbij we steeds wisselend per bus en
boot door het merengebied trekken.
Dit schijnt de mooiste manier te zijn om
deze streek mee te maken.... als het maar een beetje
helder is!
We komen dan aan in Puerto Varas, een
beetje ten noorden van Puerto Montt.
Daar wordt het weer tijd voor een
meerdaagse trekking. Jullie horen het wel weer.
Hasta luego (tot
later)
Ellie en Andre.
7
januari 2004
Fietsen
en paardrijden tussen vulkanen en meren
Lieve mensen, het is alweer zo´n twee weken geleden dat jullie
ons laatste bericht uit San Carlos de Bariloche (Argentina) ontvingen.
Daar zijn we een paar dagen voor oudjaar met de Cruce de Lagos
naar Puerto Varas in Chili gegaan.
Zo´n cruce is een aaneengeschakelde
tocht van 5 busritten en 3 boottochten, dwars door de Andes
van Oost naar West.
Fantastisch over die diepgekleurde meren, met op de achtergrond
donkergroene heuvels en de sneeuwwitte Andestoppen.
(we willen jullie niet jaloers maken hoor!). Maar het is hier
ook niet altijd zonneschijn.
Op het tweede deel van de tocht liet Patagonia
haar andere gezicht zien, striemende regenbuien, en weg was het zicht op al dat
moois.
In Puerto Varas aan de voet van
vulkaan Osorno hebben we een heerlijk
hostal gevonden: Casa
Azul.
Ja het huis is blauw, het beddengoed, het servies en zelfs het
toiletpapier.
Een gezellige plek waar ieder dagelijks zijn eigen kostje kookt
in de gemeenschappelijke keuken.
Van hieruit hebben we
mooie wandelingen gemaakt en met de Chilenen aan het
meer vertoefd.
Op de laatste dag van het jaar ging het even wat minder. Ik (andre) werd ‘s-morgens vroeg kei
misselijk wakker .
Alles wat ik de voorgaande dagen net zoveel smaak naar binnen
had gewerkt kwam er in no time weer uit.
Ik was letterlijk volledig uit evenwicht, kon het bed niet uit.
Een uitstekende Chileense arts had de diagnose gauw gesteld: een
verkoudheid die is uitgemond in een bacteriologische aandoening van het
evenwichtsorgaan. Don´t worry, zei hij nog, maar wel
vervelend.
De gasten van allerlei afkomst bereiden op oudjaar gezamenlijk
een international diner.
Was bijzonder om zo het nieuwe jaar in te gaan.
Na een paar dagen het bed te hebben gehouden en geweldig te zijn
verzorgd door een liefdevolle verpleegster moest ik mijn balans weer zien terug
te vinden.
Dat ging echt stapje voor stapje.
Maar de vierde dag liep ik alweer een rondje om het hostal en de zesde dag zaten we bij een openlucht
concert in het stadje naar Chileense muziek te luisteren. En de zevende dag
namen we de bus naar Pucon.
Daar zijn we zo´n
Een warm nest waar voor ons dagelijks heerlijke ontbijten en
diners worden voorgeschoteld, bereid met alles wat het land hier te bieden
heeft.
We delen het huis met andere gasten uit Amerika, Australië,
Zwitserland en...een Fries.
Eindelijk iemand met wie ik over de 11 steden tocht kan babbelen dacht ik.
Maar helaas deze bijzondere kerel woont ondertussen in Paraguay
en organiseert zo´n drie keer per jaar een mountainbike toer van 2 - 3 weken
voor.....Nederlanders en Belgen in Chili. Daar kan hij
van leven in het goedkope Paraguay.
Vanuit dit hostal kunnen we echt kennis
maken met het Chileense plattelandsleven.
We zijn gestart met wandelingen en zwemmen in zo´n idyllisch
bergmeer.
Gisteren hebben we met zijn tweeën een flinke tocht op de
mountainbike gemaakt en vanochtend hebben we onze eerste " ir en caballos"
(paardrijden) gemaakt. Onze gastvrouw, een 30 jarige Chileense die met paarden
is opgegroeid, heeft er voor gezorgd dat we een geweldige ervaring rijker zijn.
We bleven allebei goed in het zadel en genoten van het op deze
manier door dit landschap trekken.
Gaan we vast nog herhalen.
Nu lonkt de beklimming van de Villarica nog en dan gaan we weer
verder naar het noorden.
Maar toch we slaan ons er wel
doorheen op deze manier.
Jullie
horen wel weer van ons
veel
groeten en liefs,
ellie en andre
21 januari 2004
Oase in de woestijn
Hallo nederland,
We zijn
er nog!
Even niets
gehoord, want we zijn veel onderweg geweest en intussen een heel stuk
noordelijker.
Het
laatste bericht kwam nog uit het Merengebied in Patagonie.
We zaten
toen in dat fantastische hostal in een boerderij van
een Mapuche familie (oorspronkelijke bewoners van dit
gebied).
Het was
daar zo heerlijk rustig en landelijk dat we er een week gebleven zijn.
Soms
deden we niets, andere dagen gingen we fietsen of wandelen.
We
hebben 2 keer paardgereden door het afwisselende landschap rond de boerderij,
met allerlei snelstromende rivieren.
Een
bijzondere ervaring was de beklimming van de vulkaan Villarica, die
voor een groot stuk bedekt is met sneeuw.
Met een
groep gingen we, begeleid door 2 gidsen,( want anders
vonden onze moeders het niet goed!) in ganzenpas omhoog door de sneeuw.
De
beklimming was niet echt zwaar, hoewel Andre nog
steeds een beetje loopt te waggelen (als gevolg van zijn virus.... maar het gaat met de dag beter).
Boven op
de vulkaan zie je niets bijzonders in de krater, maar er komt voortdurend
stinkende (zwavel)rook uit want hij is nog steeds actief.
De weg
naar beneden was superleuk: op je kont, met een speciale broek aan waar een
stevig rubberen zitvlak ingenaaid is.
Het is
de grootste glijbaan van de wereld denken wij, zo´n duizend meter in totaal!
De
volgende bestemming was Temuco, niet zo´n leuke stad.
Wel
logeerden we in een hotel vol vergane glorie waar Pablo Nerudo
twee kamers verderop regelmatig heeft gelogeerd.
We hebben
daar een gezin bezocht dat in de jaren ´70 - ´80 naar Tilburg is uitgeweken.
In de
stad staat een monument met honderden namen van mensen die door het regime
vermoord zijn.
Bijna
niet voor te stellen voor ons, want ogenschijnlijk is het hier rustig en komen
de mensen relaxed over.
Volgens
deze ex-vluchtelingen is het hier niet echt democratisch en zijn de armen er
niet beter op geworden na de val van Pinochet.
Dat zien
we ook wel bevestigd in de arme buitenwijken bij de steden en de armzalige
huisjes hier en daar op het platteland.
Na 2
dagen Temuco hebben we voor de afwisseling eens de
trein gepakt, het enige traject in Chili, van Temuco
naar Santiago.
Vanuit
Santiago zijn we meteen doorgereisd naar de kust, naar Valparaiso.
Dit is
wel de mooiste stad van het land, gebouwd op 48 heuvels boven de kust en erg
oud.
Het deed
ons erg aan Lissabon denken, maar minder welvarend.
Bijzonder
vonden we vooral de vele gekleurde huizen en trappen en liften tussen de
straten, veel gedichten en muurschilderingen, maar ook veel honden en
katten op straat.
We
hebben het woonhuis van Pablo Neruda (een van de 3
die hij had) bezocht, waar echt iets van zijn levensstijl is terug te
vinden in de oorspronkelijke manier van bouwen en inrichten.
Verder
veel rondgedwaald door de stad.
Hierbij
werd voor het eerst in onze reiscarriere op een
onbewaakt moment een rugzakje gejat, waar gelukkig
niet belangrijke maar wel enkele dure spullen zaten. We beschouwen dit maar als
een incident en onze sympathie voor de Chilenen is er
niet minder door geworden.
Een dag
zijn we Valparaiso “ontvlucht”voor een trekking door het bijzondere natuurpark La Campaña ten noord-oosten
van de stad. Een heerlijke trekking met een fantastische gids.
Omdat we
de drukte van de stad wel weer genoeg vonden hebben we gisteren de bus gepakt
en zijn in 12 uur naar Caldera
gereden.
Onderweg
veranderde het landschap van prachtige valleien met wijngaarden in
een woestijn.
Erg
grauw en bergen met......niets, helemaal niets dan
zand.
Caldera
is een oase in deze enorme woestijn, een gezellige rustige vissersplaats.
´s
Morgens als de boten met de vangst binnenkomen is het een drukte van belang.
Veel
enorme pelikanen blijven in de buurt om de restanten van de vis mee te
pikken.
Ook een
zeerob is daar regelmatig van de partij.
Wij eten
de lekkere vis maar liever in een restaurantje.
Vandaag
hebben we aan het strand gelegen, maar helaas hadden we maar enkele uren zon.
Dus
jullie hoeven in het grijze Nederland niet te denken dat hier altijd de zon
schijnt.
We zijn
nu over de helft van onze reis (nog 5 weken te gaan) en kijken al terug op erg
veel leuke contacten, met Chilenen en andere
reizigers.
Ons
Spaans gaat steeds beter, zelfs de dialecten wennen een beetje.
We
beginnen de s-en al in te slikken, want het is hier
een lui soort Spaans. Maar in Peru schijnen ze echt goed Spaans te spreken.
Dus AnaMaria, het komt wel goed!
Morgen pakken we de nachtbus naar San Pedro de Atacama, de uitvalsbasis
voor de beroemde woestijn in het noorden van Chili en de zoutvlakte in Zuid-Bolivia (Salar de Uyuni).
Ellie en Andre.
29 januari 2004
Zon, zout, water, zand en flamingo’s
San Pedro
de Atacama een gehucht in de woestijn van noord-oost Chili.
Stoffige straatjes, adobe (van gedroogde klei) gemaakte huisjes, gezellige
restaurantjes, een plaza vol
muziek en veel backpackers.
Hier hebben we afgelopen week ons
"basecamp" opgeslagen.
Een van de eerste dingen de we hier
ondernamen , was een bezoek aan het archeologisch
museum met de mummie van de beroemde miss chile en
andere uit vooral de Inca cultuur opgegraven mummies, textielweken en
voorwerpen. Het is goed weer in de streek te zijn waar de oude culturen weer
duidelijk zichtbaar en voelbaar zijn.
Want tot nu toe was alles wat we in
Chili hebben gezien toch wel duidelijk georiënteerd op het westen.
De "valle
de la luna" een werkelijk
surrealistisch landschap niet ver hier vandaan, maakte diepe indruk.
Een maanlandschap met allerlei
soorten rotsstructuren en licht dat voortdurend verandert.
Ook hoge zandduinen, waar sommige
probeerden met een sandboard naar beneden te komen.
Maar dat valt bepaald niet mee.
We zijn vanuit een soort krater over
die duinen naar het hoogste punt geklommen en hebben daar met ingehouden adem
naar de zonsondergang zitten kijken.
Daarna hebben we een van de mooiste
trips van ons leven gemaakt: vier dagen met een jeep door zuid-west
Bolivia.
We waren met een groep van 6 mensen
en hadden een sympathieke alleskunner.
Hij was chauffeur, kok en gids
tegelijk.
We hobbelden over nauwelijks
begaanbare routes: door woestijnzand, over rotspartijen, door rivieren en over onmetelijke vlakten (altiplano), met altijd op de achtergrond een decor van
vulkanen en gekleurde bergen (van zo'n 6000 -
Zonder 4-WD jeep kom je er niet
doorheen en ook niet zonder kleerscheuren, vooral de banden hebben veel te
lijden.
We hadden op één dag twee lekke
banden en trachtten met een lekke band door te rijden.
Maar toen ook die van het wiel
afliep leek het hopeloos.
We stonden in niemandsland, maar na
enkele uren kwam de breedlachende chauffeur van een
andere jeep ons te hulp.
Op al die momenten bleef de sfeer in
de groep goed en stak iedereen de handen uit de mouwen.
De eerste dag was het even naar adem
happen in de ijle lucht van de Altiplano: de hoogvakte die tussen 4000 en
We zagen door mineralen gekleurde roze,L a g o C o l o r a d o en groene meren, met honderden
flamingo's, met daarin altijd de weerspiegeling van de bergen er om heen.
Ook vreemde rotsformaties,
geboetseerd door zandstormen.
Hier moet Salvador Dali zijn inspiratie hebben gevonden.
En dan "geysers":
diepe gaten van grijze blubber, waaruit zwavelstoom opborrelt.
Overal op droge vlakten - waar je
geen leven verwacht - lopen kudden lama's en soortgenoten.
Op de laatste dag kwam voor ons de
climax: de Salar de Uyuni.
Een oneindige zoutvlakte, gevormd
door zeshoekige "tegels" van ongeveer
Het is net of je op een ijsvlakte
staat.
Op sommige plaatsen staat zo'n
Aarde en hemel lopen vloeiend in
elkaar over, je waant je in een vliegtuig.
Rondom de zoutvlakte en op een eilandje er middenin,
metershoge cactussen.
We zagen er een van 1200 jaar oud
Tijdens een van de nachten sliepen
we in het " Hotel de Sal": een compleet van
zout gemaakt hotel, maar ook de stoelen, tafels, bedden, etc. waren van
zout.
We hebben er heerlijk geslapen en
gegeten, al was het laatste gekgenoeg wel een beetje
flauw.
Dat Bolivia het armste land van
Zuid-Amerika is, ondervonden we in twee andere "hotels" waar we
geslapen hebben.
Geen stromend water, geen electriciteit, geen toilet, stro-matrassen
en erg sober eten opgediend door moeders en kinderen in traditionele kleding.
De mannen zien er voornamelijk
westers uit met Wibra-jeans en petje op de kop.
We hadden hier ons mondjevol Spaans
erg hard nodig (bedankt Anamaria).
In de pueblo’s (dorpjes)
leven de meeste mensen van de zoutwinning.
Daarnaast verbouwen ze wat
graangewassen en aardappelen en hoeden ze lama's voor vlees en wol.
We hebben ons verblijf hier besloten
met zwemmen in een kleine oase midden in de dorre woestijnvlakte.
Een door een duitse ingenieur gebouwd zwembad. Heerlijk maar erg
vreemd.
De laatste avond was anders dan alle
andere.
Een Franse professor liet ons met
geavanceerde telescopen de maan,
sterrenbeelden, planeten, de melkweg, en sterrennevels bewonderen.
Nog nooit hebben we de maankraters
en de ringen van Jupiter zo duidelijk gezien.
En natuurijk
is het bijzonder om het Zuiderkruis aan de hemel te zien.
Vannacht vertrekken we met de
bus naar onze laatste bestemming in Chili: Arica.
Daarover een volgende keer.
Hasta Luego,
Ellie en André
16 februari 2004
De laatste Etappe
We zijn ondertussen alweer een
kleine
In San Pedro hebben we de bus gepakt
naar Arica, een
haven/badplaats in het Noorden van Chili.
Arica is volgens de
statistieken de droogste plek op aarde.
Het regent er werkelijk
nooit. Maar dankzij vernuftige irrigatiesystemen is er zelfs sprake
van landbouw.
In de ochtend vormt zich een nevel
boven de oceaan welke door het Adesgebergte
wordt tegengehouden.
Maar na verloop van een aantal uren
weten de wolken zich over de hoogste toppen te "hijsen", om
vervolgens hun lading ten westen van deze enorme keten uit te storten.
Slimmerikken hebben op de woestijnheuvels enorme fijnmazige netten
gespannen, waarmee ze de nevel opvangen en kostbare druppels vormen die
dagelijkse toevoer voor een toenemend aantal akkers.
Arica is verder niet zo'n bijster interessante stad.
Voor de regio heeft het een
belangrijke economische functie.
De Chilenen
hebben deze regio tijdens de laatste onderlinge oorlog
van Bolivia ingepikt, dat daarmee haar directe toegang tot de kust verloor.
Momenteel worden serieuze
onderhandelingen gevoerd om Bolivia het armste land van dit
continent) op enigerlei wijze tegemoet te komen ,
d.m.v. transport en havenconcessies. Hopelijk gaat dat wat opleveren.
Wij hebben in Arica voornamelijk
genoten van de zon en de activiteiten op en nabij het strand.
Tot in de late uurtjes is het daar
een levendige boel.
Wanneer de kinderen slapen is ons
een raadsel, want die zien we tot middernacht enthousiast op de populaire
trampolines in de weer.
Veel volley- en voetbal op de
stranden.
Maar ook groepen jongelui serieus
doende met het oefenen van oosterse (schijn-)gevechtsdansen, breakdancing en acrobatiek.
Met de mountainbike hebben we in de
nabijgelegen valleien een aantal eeuwenoude geogliefen
uit het pré-ina tijdperk bekeken.
Jammer dat de Chilenen
dit kostbare erfgoed niet goed beheren: het ligt nauwelijks bereikbaar achter
velden met veel afval.
Bij een Chileens/Nieuw-Zeelands stel dat hier een hostal heeft opgezet,
vonden we dagelijks veel gezelligheid en hadden boeiende ontmoetingen met
trekkers, die meestal de kant op gingen waar wij vandaan kwamen.
Vanuit Arica zijn we met een collectivo (een "taxi", of beter gezegd oude bak
die niet door de APK zou komen) volgestouwd met 6 volwassen mensen (en de
meeste chilenen zijn écht breed) en véél bagage, naar
de grens met Peru gereden en vervolgens door naar Tacna.
Daar weer op de bus en door de
troosteloze woestijn over de pan-american
highway naar Arequipa
gereden.
Vijf jaar geleden waren we al in Arequipa geweest.
Een stad met een van de mooiste
centrale plaza's van Zuid-Amerika.
Prachtige witte arcades en
kathedraal omzomen het groene plein, waar elke dag honderden mensen paraderen,
zitten, ijsjes eten, schoenen laten poetsen, handelen, enz.
Het hart van de stad. Arequipa telt
veel mooie (koloniale) gebouwen, maar daar kwamen we eigenlijk niet meer voor.
Vanuit Arequipa hebben we een
trekking door de (
Een kloof 2 X maal zo diep als de
Grand Canyon in de VS.
Met als gids een jonge Peruviaanse
meid, die zelf in deze streek is opgegroeid hebben we
3 geweldige inspannende, maar vooral mooie dagen beleefd.
De trekking ging over
eeuwenoude paden die dorpen met elkaar verbinden.
Paden van soms maar
Regelmatig doorkruist door stromen
en rivieren en op een aantal plaatsen een heuse hangbrug.
Onderweg is het een komen en gaan
van boeren(gezinnen)
die met hun ezeltjes bepakt en gezakt soms dag én nacht onderweg zijn om hun
fruit op de markt in een dorp aan de andere kant van de kloof of berg te ruilen
tegen vlees of graan.
De mensen wonen in sobere adobe-huisjes met een golfplaat.
Met name de oudere - minder mobiele - mensen komen nog nauwelijks van
hun erf.
We sliepen de eerste nacht ook in zo'n sober adobehutje en de nacht
er op onder in de kloof in een waar paradijs (oase) in een hut
van stro en bamboe.
De nachtelijke regens
waren wel verfrissend omdat het dak zo lek was als een gieter.
Maar omdat de wind lekker door het
bamboe kon waaien droogden we ook wel weer snel op.
Klimmen en dalen met
hoogteverschillen van 1000 -
We hebben dankzij onze geweldige
gids niet alleen genoten van dit natuurfenomeen, maar een onvergetelijke
impressie van het leven van de mensen in deze canyon
gekregen, en.....de condor weer hoog boven ons op de
warme luchtstromen zien hangen.
In de bus naar en van de canyon vertoefden we tussen hele families, die met schop,
riek en zakken onderweg waren naar hun land.
De kleuren en zeker ook de geuren
zijn bepaald niet alledaags.
Vanuit Arequipa wilden we naar Huaraz in Noord Peru om de Cordillera
Blanca te "bedwingen". Maar..... het werd steeds onrustiger in Peru.
In de media verschenen beichten over vermeende corruptie van Toledo
(president) en de zijnen.
Het zou wel eens een smerige intrige
van de rechtse kliek kunnen zijn, maar de mensen zijn gewoon al het vertrouwen
in de politiek verloren.
In Arequipa waren we getuige van een
eerste - nog heel vriendelijke - demonstratie.
Maar er was ook sprake van stakingen
, met name in de transportbranche.
Dat zou kunnen betekenen dat wij
ergens vast zouden kunnen komen zitten.
Ondertussen bleken ook de
weerberichten in Noord-Peru niet erg gunstig. Daar
kwam bij dat André af en toe van het "padje" was, omdat hij nog steeds
wel eens last keeg van de weken geleden opgelopen
evenwichtsproblemen.
Al met al voor ons reden om de cordillera blanca te laten liggen
(voor een volgende keer, met beter weer?) en naar Lima te vliegen.
Zo gezegd zo gedaan.
In Lima hebben we door het oude
centrum gestruind met zijn prachtige plaza, maar ook
met veel viezigheid, ongelooflijk veel stinkbussen en -taxies.
We hadden ons genesteld in een
gerieflijk hotel in Miraflores waar we een soort
bruidssuite hadden (op onze oude dag).
Miraflores is het tegenovergestelde van de oude stad: Moderne gebouwen,
dure restaurants, prachtige terrassen aan de kust, mooie woningen, rust, groen
en schone straten.
We liepen er met gemengde gevoelens,
want over een paar dagen zouden we weer in Nederland zitten (we hadden
ondertussen onze vlucht naar Nederland 10 dagen
laten vervroegen).
Aanlokkelijk omdat we dan de tijd
hadden van al onze indrukken te bekomen en weer in het
ritme te komen.
Maar natuurlijk ook al weer pijn in
ons toch wel beetje Latijns-Amerikaans hart, daar aan
het strand onder de palmbomen met een zonnetje dat de boel tot 30 graden
opwarmt in het Parque Amor.
We zitten zoals bij de aanhef gezegd
nu weer zo'n 15000 km van San Pedro de Atacama: thuis.
We draaien de hele dag muziek van Mana, een geweldige latino-amrica
band uit Mexico die ons precies het goeie gevoel
geeft.
Alleen het swingen gaat wat stroever
in die kouwe, onwennige, grijze, nattigheid hier.
's-nachts zitten we om half vier met open ogen te nippen aan een amaretto om de slaap en het bioritme weer te vatten en heel
voorzichtig hebben we het af en toe weer over het werk.
We zijn blij onze moeders, kinderen,
familie en vrienden weer te zien.
Natuurlijk willen we ook heeeeel graaaaag onze collega's
weer zien, maar nu nog even niet.
We hebben op een goed moment
het besluit genomen om terug te gaan.
We hebben een geweldige tijd gehad
in een overweldigende natuur, mooie ontmoetingen en met elkaar.
Het was een sabbat die we iedereen
zouden willen aanraden!
Ellie en André